این وبلاگ تقدیم می شود به همه شما عزیزان

سالها بود که در مزار تنهاييم خفته بودم
ناگاه با مشتي آب سرد برروي مزارم برآشفتم
بوي چند شاخه گل مريم مشامم را نوازش داد
بعد از سالياني احساس کردم نمرده ام!
دختري سياه پوش برسر مزارم فاتحه ميخواند
وجودم به لرزه افتاد
او که بود؟؟
آيا او هماني بود
که با دستانش مرا به قعر خاک تبعيد کرده بود؟
خاطرات در برابرم صف کشيدند
موهاي خاک خورده ام را
ميان دستان استخواني ام فشردم
حفره خالي چشمانم لبريز از اشک شد
احساس مرگ و زندگي بر قلبم چنگ ميزد
ميان دلهره و ترديد دختر سياه پوش رفت
ولي هنوز خاطراتي که در ذهنم بر آنها
 مهر باطل زده بودم در برابرم نقش مي بستند
آه چه غم انگيز بود خاطره روز مرگم



عشق اگر با تو بيايد به پرستاري من


شب هجران نکند قصد دل آزاري من


روزگاري که جنون رونق بازارم بود


تو نبودي که بيايي به خريداري من

حال معشوق

        پرستو در دلم آواز سر داد        

  مرا از عشق وشيدايی خبر داد

   بگفتا ای عزيز خود شناسی   

  چرا از حال معشوقت نپرسی

 تو که از يار خود غافل نبودی    

 تو که از وصف او حرمان نبودی

 تو که عشقت همه دشت و دمن را

 همه ماه و زمين و کهکشان را

 تو که پندت همه پير و جوان را

 همه دفتر همه ديوارها را

     تو که در آسمان جز او نبينی       

 تو که در آفتاب رويش بديدی

       بگفتا من به يارم عشق دارم       

  من از هجرش دمی آسان نخوابم

         اگر بينی که از عشقش چو نالم        

 اگر در شرح او بی تاب هستم

                بدان از دوريش تابم رميده                

 که جان و روح را از ياد برده

              بدان در عشق او بی انتهايم                 

 بدان از مهر او بيمار گونم

          بيا حوالي يك گل ز عشق خانه بسازيم

                براي غربت گنجشك آشيانه  بسازيم

                 بيا سپيده كه آمد صدا كنيم خدا را

               و تا افق برسانيم دست سبز دعا را     

نه فرصت ها می تواند عشق مرا تغییر دهند،      Chance cannot change my love

و نه گذشت زمان می تواند آسیبی به آن برساند.         Nor time impair

عشق مانند ويلون است موزيک آن ممکن است ٬

گفتم : عشق روشنايی زندگيست.

 گفتی : زندگی چيست؟

گفتم : زندگی سراب دل من تنهاست.

  گفتی : سراب چيست؟

گفتم : سراب فانيت اين دنياست.

  گفتی : دنيا چيست؟

گفتم : دنيا پژمرده گنجشک تنهاست.

  گفتی : تنهايی چيست؟

گفتم : تنهايی غم فراق است.

  گفتی : غم فراق چيست؟

گفتم : غم فراق غم دليست که زهجران ها پوسيده.

   گفتی : دل پوسيده زهجران چيست؟

<<<<<< گفتم : دل پوسيده ز هجران دل من است که از دوری تو به زار آمده >>>>>>

کاشکی می تونستم نفس کشيدن را باری ديگر

 با تو و در کنار تو حس کنم.

برای با تو نفس کشيدن در ميان شعله ها می سوزم...

 ولی...  تو...  ای غريبه...

???در دورترين نقطه به ياد کيستی؟؟؟

 تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

عشق را مي توان ديد و
لرزش دل را فهميد ،
عشق را مي توان بوييد و
تندتر تپيدن دل را شنيد ،
عشق را مي توان لمس كرد و
دوست داشتن را فهميد ،
عشق را مي توان بلعيد و
عاشق شد!!!

من نمي دانم چرا مانند تو
مانده ام يکجا و درجا مي زنم
آخر دنيا که اين جا نيست پس
روزی آخر دل به دريا مي زنم
قايقی می خواهم از تصميم و درد
تا که با آن موج ها را بشکنم
عاقبت بايد که هر بن بست را
با دو دست خويش تنها بشکنم
در سرم شوري است پس با قايقم
موج ها را زير پا خواهم گذاشت
هر که را موج مي ترسد و آب
روی سنگ و ماسه ها جا خواهم گذاشت

اهای خوشکل عاشق
اهای عمر دقایق
اهای وسله به موهای تو سنجاق شقایق
اهای ای گل شب بو اهای گل هیاهو
اهای تنه زده چشم تو به چشمای اهو
دلم لاله عاشق اهای بنفشه تر
نکن غنچه نشکفته قلبم را تو پرپر
من که دل به تو دادم چرا بردی ز یادم
بگو با من عشق چرا برات زیادم
اهای صدای گیتار اهای قلب رو دیوار
اگه دست توی دستام نذاری خدا نگهدار
دلت یاس پر احساس ای مریم نازم
تا اون روزی که نبزم بزنه ترانه سازم برات ترانه سازم تو اهنگی و سازم
بیا برات می خوام از این صدا قفس بسازم
اهای خوشکل عاشق
اهای عمر دقایق
اهای وسله به موهای تو سنجاق شقایق
اهای ای گل شب بو اهای گل هیاهو
اهای تنه زده چشم تو به چشمای اهو
دلم لاله عاشق اهای بنفشه تر
نکن غنچه نشکفته قلبم را تو پرپر
من که دل به تو دادم چرا بردی ز یادم
بگو با من عشق چرا برات زیادم
اهای صدای گیتار اهای قلب رو دیوار
اگه دست توی دستام نذاری خدا نگهدار

            عشق یعنی با تو بودن           

            عشق یعنی با تو بودن           

رویاهای خیال انگیزم را در پس کوچه های تاریک ومه الود اعماق قلبم اغازمیکنم قلبم را صدا زد م و اوبا تمام وجودش به من جواب داد وحالا میخواهم به تمام نوجوانها یی که در اعماق رویاهای قلبشان زندگی را با تمام شیرینیهایش به رنگ ابی حس میکنند سلام کنم.

 و برای نرمی و لطا فت زندگی، برای دلسو زی و مهربا نیها، برای گل بودن  انسانها و برای یکتا بود ن پرورد گا ر دوست بدارم وبا شور زندگی بنویسم و به همه بگویم که درسایه توجهات خداوند- زندگی زیباست.

خسته ام از اینهمه بی کسی و در به دری
آخه تنهام می دونی تو زندگیه سر سری
بی تو بودن، این یه درد،ه که همیشه باهامه
مثل معتادای عاشق میزنم به هر دری

***

یادته گفتم بهت چشات برام زندگین؟؟
حالا اون چشمای نازت اسیره بی رنگین
دیگه من بدون چشمات چجوری زنده باشم
آخه بسه تنهایی،من، نمی خوام تنها باشم

***

و مرا عشق به جایی بردست
که بجز دوست همه کس مردست
و مرا عشق بجایی راند
که همان دوست مرا می راند

***

هرچه کردم یاد تو از یاده من بیرون نرفت
عشق شیرین از سر فرهاد هم بیرون نرفت
گفتم ای دل، برو و کاری بکن بهر خدا
دیدمش دل مرده و روح از بدن بیرون نرفت

***


کاش میشد بازم دوسم داشته باشی
اسممو تو گلدونا کاشته باشی
کاش میشد بازم بگی دوسم داری
کاش میشد همیشه مال من باشی

***

بوی تو باز تو دماغم پیچیده
عطر گل باز توی باغم پیچیده
می دونی بوی تو مثل بوی خوب شکلات
توی ذهنم توی جونم روی لبهام پیچیده

بهونه قشنگم : پرسید ،یار من : دلت جا دارد؟

به او گفتم ، بهونه قشنگم : در بر تو ( ماورا ) دارد

بهونه قشنگم : من نیستم و دلی ندارم لیکن

گر آینه ات شوم تماشا دارد.

ای قبله دل : (بهونه قشنگم ) کعبه چه می آرایی ؟

جان من خاک رهت (بهونه قشنگم ) راه چه می پیمایی ؟

ای سر ز غم روی تو سودایی مرگ

وقت است که سوی بی نشان باز آیی ( بهونه قشنگم )

با درود فراوان  از تمام عزیزان درخواست میکنم شعر و مطالب که در مورد

 بهونه قشنگم

نوشتم را به وبلاکهای  دیگر انتقال ند هند این بهونه قشنگ فقط مال طلا بانوست

سلام بهونه قشنگم

در مورد متن زیرین با عنوان ( میستایمت میستایمت)

بله : آنچه گفتم نظر خودم است : شاید درست باشد یا بعکس ، اصراری برای

پذیرفتن آن از طرف خوانندگان ندارم ،فقط همانقدر که طرفداران من مرا مورد ...

لطف قرار می دهند سپاسگزارم : صاحبنظران بر من خرده میگیرند که چرا مو کدا

یاد آوری نمیکنم که این آثار ( مخدوش ) است و به هیچ وجه نباید به آن استناد ..

جست؟ حال آنکه من بارها این نکته را در نوشته هایم یاد آور شدم و امید وارم ..

اکنون با چند جمله کوتاه شما را به حقایق نزدیک کنم : دوستی از متنی که از .......

خطبه البیان ،،، نوشتم را رد کردن و بسیار از من خرده گرفتن خطاب به شما باید .

عرض کنم ، چرا توجه نمیکنید و صرفا فقط میخوانید و بدون اینکه ببینید من چی ..

نوشتم یا خود (علی ص) چی گفته قضاوت نا حق میکنید متن شعر از خطبه البیان....

از همه اینها گذشته / ای پر فروغ زندگیم / بهونه قشنگم / امشب که غم نبودنت در

بر چشمهایم مهمان شده ،اشکهای دریایم از جنس سرد انتظار به استقبال این غم

درد ناک رفته اند . امشب که با تمام وجود دوستی را میجویم ، نیستی تا دست هایت

را بگیرم و بگویم اشک هایم فقط در تبعید انتظار تو دریا شده اند و چشم هایم حریم

خود را برای دیدار دیگری نگشوده اند .نمیدانم چرا بودن در کنارت چیزیست مثل

فریادی شکسته . پس بیا و باور کن انتظار برایم آهنگ مرگ است .

سلام بهونه قشنگم ، سلام رویای طلائی من ،سلام سهم دل من ،سلام موعود من

                    سلام اسطوره ء من ، سلام بهونه زندگی من............

                   ** بازگشت همه به سوی اوست** 

نام:شهید حنظله

نام خانوادگی: زیر آبزن

ولادت:۳۵شهریور ۱۳سنگ کپل

محل تولد :کوچه علی چپ   

  محل شهادت:کندبن      

تاریخ شهادت :۳۶ شهریور ۱۳ سنگ کپل                                                                                     

شهید زنده یاد سردار بی کفن عاشق و دوستدار مردم سردار حنظله

                             روحش شاد ویادش گرامی  

به مناسبت ۲۵ سالگرد عروج ملکوتی سردار رشید اسلام وپیرو امام  شهید بزرگوار حنظله... مجلس ختمی به همین مناسبت در ساعت ۳۰/۱۰در مسجد جامع النبی برگذار می شود

امید است که  حضور گرم وپر شور شما عزیزان تسلی بخش روح آن مرحوم باشد.

دوست داري بداني وقتي به تو مي انديشم، چه در ذهنم مي گذرد؟

در انتظار تو هستم، قلب من تو را فرياد مي كند، گفته بودم كه چشمهايم براي تو...،

روز تولد عشق، عزيز دل، عطر خوش عاشقي را به تو هديه مي كنم.

تو الفباي عشق مني،  با من قدم به باغ عاشقي بگذار.

ديگران نخوانند، ندانند، بي خبر باشند از حرفهايي براي گفتن*

به من گفتي : تو!*، حس نوشتن درونم بيداد مي کند، حيف که نمي دانم چه بنويسم. برايم نوشته بودي دوستم داري، مي داني که دوستت دارم. مي داني، مي داني، مي داني. همين برايم کافي است عزيز دل. همين که دوستم داري. اينجا فقط براي توست. فقط براي تو مي گويم که: دوستت دارم، مي دانم که دوستم داري!

تپشهای قلبم را به باور خاطره هايم پيوند می زنم ،
و سرزمينی را که همزاد با خاک است و کهن تر از تاريخ ، برای نوباوگان خاک و تازه به دوران رسيدگان تاريخ زمزمه می کنم .
زمزمه می کنم که :
من از نسل شب شکنان روزگارم ،
من از نسل نورآفرينان پاک ،
از سلاله پاک آريائيان بردبارم ،
منم ميراث هزار ساله زمين ،
همان ازشرق تا غرب گسترده آغوش ،
همان پيام آور مهر و دوستی ،
همان گرفته در فش آشتی بر دوش
نه خود ستيزم ، نه ديگر ستيز
مرا و يادگاران مرا به نيکی يادآر
که يادگار يادگاران من ، همه شادی است و شادمانی

تو بزرگ ترين سوالی كه تا امروز بي جوابه
نه تو بيداری نه تو خواب نه تو قصه و كتابه
برای دونستن تو همه ي دنيا رو گشتم
از ميون آتش و باد خشكی و دريا گذشتم
تو رو پرسيدم و خواستم از همه عالم و آدم
بي جواب اومدم اما حالا از خودت مي پرسم
تو رو بايد از كدوم شب از كدوم ستاره پرسيد
از كدوم فال و كدوم شعر پرسيد و دوباره پرسيد
تو رو بايد از كدوم گل از كدوم گلخونه بوييد
تو رو بايد با كدوم اسب از كدوم قبيله دزديد
غايب هميشه حاضر تو رو بايد از چي پرسيد
از ته دره ي ظلمت يا نوك قله ي خورشيد
اون ور اينجا و اونجا اون ور امروز و فردا
عمق روح آبي آب ته ذهن سبز صحرا
مثل زندگي مثل عشق تو هميشه جاري هستي
تو صراحت طلوع و نفس هر بيداري هستي
مثل خورشيد مثل دريا روشني و با صراحت
تو صميميت آبي واسه شستن جراحت
غايب هميشه حاضر تو رو بايد از چي پرسيد
از ته دره ي ظلمت يا نوك قله ي خورشيد
تو رو از صداي قلبم لحظه به لحظه شنيدم
تو رو حس كردم تو قلبم من تو رو نفس كشيدم
مثل حس كردن گرما يا حضور يك صدايي
به تو اما نرسيدم ندونستم تو كجايي
تو رو بايد از كي پرسيد تو رو بايد با چی سنجيد
تو رو حس مي كنم اما كاشكی چشمام تو رو می ديد
غايب هميشه حاضر تو رو بايد از چی پرسيد
از ته درهء ظلمت يا نوك قلهء خورشيد

تن تو ظهر تابسون بیادم می یاره   رنگ چشمای تو بارون به یادم می یاره

وقتی نیستی زندگی فرقی واسه زند موندن نداره

قهر تو تلخی زندون و بیادم میاره

من نیازم تو رو هر روز دیدن

از لبت دوست دارم شنیدن

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میزنه

تو همون خونی که هر لحظه تو رگ های من

تو مثه خواب گل سرخی لطیفی مثه خواب

من همونم که اگه بی تو باشم جون می کنه

من نیازم تو رو هر روز دیدن

یه روز به هم می رسم این خط و این نشونه

از لبت دوست دارم شنیدن

          و من با باران اشکهایم به استقبالش رفتم

                           ولی افسوس که او با خود چتر آورده بود.    <<مهدی>>

می سوزم و می سوزم با زخم تو می سازم
با هر غزل چشمت من قافیه می بازم
پیش از تو فقط شعرم معراج غرورم بود
ای از همه بالاتر اینک به تو می نازم
این سفره ی خالی را تو نان غزل دادی
ای پر برکت گندم من از تو می آغازم
من اهل زمین بودم فواره نشین بودی
با دست تو پیدا شد بال همه پروازم
از شینم هر لاله اسب و کوزه پر کردم
با عشق تو رادیدم تا اوج تو می تازم
هیهای مرا بشنو اسب و من دل خسته
من چاوش بی خویشم با هق هق آوازم
راه سفر عاشق از گردنه بنداز پر
نا مردم اگر با خون این باج نپردازم

      محاكمه عشق...

      جلسه محاكمه عشق بود

      و قاضي عقل ،

      و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود

      يعني فراموشي ،

      قلب تقاضاي عفو عشق را داشت

      ولي همه اعضا با او مخالف بودند

      قلب شروع كرد به طرفداري از عشق

      آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي

      اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي

      و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

      حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

      همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند

      تنها عقل و قلب در جلسه مادند

      عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند !

      ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده

      چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟

      قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود

      و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند

      و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم .

اون روزا كه تنها بودي                                                                                                       
گمشده ي دريا بودي                                                                                  
  قايق تو شكسته بود                                                                     
تنت نحيف و خسته بود                                                 
فانوس درياييت شدم                                    
عشق اهوراييت شدم            
  گذشتم از هر هوسي
                                تا تو به مقصد برسي
اما به جاش تو بد شدي
از من و عشقم رد شدي
     به من يه پشت پا زدي    
تهمت ناروا زدي  
                                          اون روزا كه تو جنگل ها      
                                ترسيده بودي بي صدا                                
                                    بين درخت هاي بزرگ                                                            
                              ميون گله گله گرگ                                                                                  
               گذشتم از جون خودم                                                                                                  

طعمه ي دشمنات شدم                                                                                                    
با تيكه پاره هاي من                                                            
روزاي تو ساخته شدن                                       
اما به جاش تو بد شدي
از من و عشقم رد شدي
به من يه پشت پا زدي
تهمت ناروا زدي 

ميگويمت دوستت دارم ، ميگوئی من هم!

ميگويمت ميخواهمت ، ميگوئی من هم!

نگاهت که ميکنم خالی ميشوم از دنيا...از خودم!

زمان گم ميشود در من...در ما...من هم!

لبهايت را که دارم چيزی نميخواهم

از خدا...چرا!  راستی...خدايا چرا زمان هيچگاه نمی ايستد؟

روبرويم که نشستی ميبينمت اما نيستتم...ميشنومت اما نيستم...هستم اما نيستم!

چقدر يک نفر ميتواند از نبودنش شاد باشد؟؟؟

عشق سردي بودي كه به غلط